Odpuszczanie stali

W zależności od temperatury i przeznaczenia wyróżnia się:

• Odpuszczanie niskie przeprowadza się w temperaturze do 250 °C. Zmniejsza się wtedy naprężenia po hartowaniu, martensyt hartowniczy przekształca się w martensyt odpuszczania, rośnie wytrzymałość, a udarność nieznacznie się poprawia bez wyraźnego spadku twardości.
  Odpuszczania niskiego używa się dla narzędzi tnących i pomiarowych ze stali węglowych i nisko stopowych oraz dla elementów po hartowaniu indukcyjnym (hartowaniu powierzchniowym), cementacji, cyjanowaniu i nitrocementacji.
• Odpuszczanie średnie wykonuje się w temperaturze 350–500 °C i stosuje m.in. dla resorów, sprężyn oraz matryc. Zapewnia wysokie granice sprężystości i wytrzymałość na zmęczenie oraz odporność na relaksację. Struktura stali po odpuszczaniu średnim to troostyt odpuszczania lub troostomartensyt; twardość stali wynosi 40–50 HRC.
• Odpuszczanie wysokie przeprowadza się w temperaturze 500–680 °C. Struktura stali po odpuszczaniu wysokim to sorbity odpuszczania. Odpuszczanie wysokie daje najlepsze połączenie wytrzymałości i udarności stali. Hartowanie z odpuszczaniem wysokim jednocześnie podnosi wytrzymałość na rozciąganie, granicę plastyczności, względne zwężenie i szczególnie udarność. Obróbkę cieplną składającą się z hartowania z odpuszczaniem wysokim często nazywa się ulepszaniem cieplnym.
• Odpuszczanie stabilizujące — szczególny rodzaj odpuszczania stosowany w trakcie wytwarzania utwardzonego elementu w celu obniżenia i ustabilizowania naprężeń pozostałych po obróbce mechanicznej. Temperatura odpuszczania stabilizującego powinna być o 20–30 °C niższa od temperatury odpuszczania po hartowaniu.