Zalecenia dotyczące pomiaru twardości cienkich utwardzonych warstw wierzchnich
NIEDOPUSZCZALNE
stosowanie następujących przyrządów do pomiaru twardości cienkich warstw utwardzonych
Przy grubości warstw wierzchnich od 0,01 do 0,6 mm, utwardzonych różnymi metodami na wyrobach stalowych i żeliwnych, w celu uzyskania wiarygodnego wyniku pomiaru twardości niedopuszczalne jest stosowanie do pomiarów:
Jakichkolwiek przenośnych elektronicznych twardościomierzy dynamicznych (odbiciowych, metoda Leeba)
TD-42, TDM-2, TVM-500, TEMP-2,
TEMP-4 i in.
Stacjonarnych twardościomierzy Rockwella (HRC, HRB)
Stacjonarnych twardościomierzy Super-Rockwella (HR30N, HR45N) z obciążeniem powyżej 15 kgf
TK-2 i in.
ITR, 2143 TRS-M i in.
Stacjonarnych twardościomierzy Brinella (HB)
TSh-2 i in.
Przenośnych twardościomierzy Poldi i Shore'a
TSh-2 i in.
DOPUSZCZALNE
stosowanie następujących przyrządów do pomiaru twardości cienkich warstw utwardzonych
Dowolnych przenośnych elektronicznych twardościomierzy ultradźwiękowych (UCI)
TM-40, TKR-45, UIT TKM-459, T-U2 i in.
Przenośnych twardościomierzy Vickersa
TPP-2,
TVP-5012 i in.
Stacjonarnych twardościomierzy Vickersa z obciążeniem 5–10 kgf. Obciążenie 30 kgf jest niedopuszczalne — przebija warstwę.
TP, TP-2,
TP7r-1,
IT 5010-01 i in.
Stacjonarnych mikrotwardościomierzy — na rysunku musi być podane wymaganie twardości HV0,05 (obciążenie 50 gf) lub HV0,1 (obciążenie 100 gf)
PMT-3 i in.
PRZYGOTOWANIE POWIERZCHNI DO POMIARU TWARDOŚCI
Aby uzyskać wiarygodny wynik, w miejscu pomiaru twardości należy całkowicie usunąć z powierzchni badanej części lub próbki nagar i tlenkową warstewkę magnetytu aż do czystego metalu (do „metalicznego” połysku).
Metoda oczyszczania nie może powodować usunięcia wierzchniej części warstwy utwardzonej.
Zazwyczaj wystarcza ręczne oczyszczenie papierem ściernym o różnej ziarnistości.
Dopuszcza się stosowanie szlifierek o niskich obrotach itp. z tarczami o odpowiedniej ziarnistości.
Przy pomiarze twardości bezpośrednio na częściach przenośnym twardościomierzem ultradźwiękowym chropowatość powierzchni powinna wynosić nie więcej niż Ra 0,8 µm.
Przy badaniu próbek i drobnych części na twardościomierzach stacjonarnych chropowatość powinna odpowiadać dokumentacji normatywnej (GOST, DSTU) dla danej metody pomiaru.